و اما پیروزی ... و یا...

امروز دو روز از آتش بس بین لبنان و اسرائیل می گذرد.در این یک ماه بدسگالی و بداندیشی و دژخیمی اسرائیل بر همگان آشکار گردید.

در مقابل آن نیز مقاومت حزب الله لبنان علاوه بر نابودسازی تشکیلات و تشریفات نقض حقوق بشر اسرائیل،جلوه ای از قدرت خویش را به آمریکا و انگلیس و... نشان داد.

جا دارد که به سید حسن بگوییم"دست مریزاد".البته نمی دانیم آیا پیروزی حزب الله حاصل عملکرد نیروهایش بوده،حاصل کمک های مردمی ما بوده،حاصل ختم سوره ی فتح و دعای جوشن کبیر ما بوده،حاصل سرودهای لبنانی پخش شده از صدا و سیما بوده،یا حتی حاصل شعر سرایی حماسی حاج آقای شفق بوده؛خدا می داند.ولی اگر این اعمال محصول نداده به حصل محصول کمک کرده است.

بعضی از علما هم که سکوت در پیش گرفتند.(علی آقای الهی در وبلاگشون توضیح داده اند و بیش از این وارد موضوع نمی شویم.www.javabieha.blogfa.com)

ولی این را بدانیم که در این گونه مواقع می توانیم خودمان را توجیه کنیم که آنها در این چند روز جنگ،استخوان در گلو و خار در چشم مانده اند!

در این روزها همهمه ای شنیده می شود که چرا حزب الله با همه ی هیبتی که به دست آورده حاضر به قبول قطعنامه شد؟آیا خسته شد؟نیرو کم آورد؟تهدیدش کردند؟

بعضی ها هم که خودشان را کارشناس در همه ی موارد(اعم از سیاسی،فرهنگی،ورزشی،خاله زنکی،دو به هم زنی و ...)می دانند به پاسخ دادن به این سوالات پرداختند.

تنها جواب قابل قبولی که می شود داد این است که حزب الله بنا بر دو دلیل پذیرفت:

1-تاکنون مسلمانان و حتی مسیحیان بسیاری کشته یا زخمی شدند.و ادامه ی جنگ حتی اگر به نفعشان هم باشد لازمه ی خون دادن بیشتری است.

2-اگر قبول نمی کرد و بعد با ارائه ی قطعنامه به رئیس جمهور لبنان مورد قبول واقع می شد؛بین این دو اختلافی می افتاد که بس خطرناک بود.

(البته این دلایل در دید عقل محدود من قابل قبول است.شاید دلایل دیگری جانشین این دلایل یا در ادامه ی آنها باشد.نظر خود را بنویسید.)

بالاخره آن چه اتفاق افتاد حماسه ای بود در طول تاریخ اسلام و یهود که رغم خورد.و واقعاً در این گونه اتفاقات است که چهره های حقیقی نمایان می شود.        و شیطان هنوز در کمین است.